Ik heb er altijd wel een beetje last van. Die onrust voor vertrek. Want: waar gaan we eigenlijk heen? Wat plannen we wel, wat juist niet? En soms zelfs: gaan we überhaupt?
Deze keer twijfel ik net wat meer dan anders.
We gaan wel. Maar waarheen?
Blijven we dicht bij huis, met de huidige brandstofprijzen in ons achterhoofd? Of gaan we toch gewoon, zoals eigenlijk het plan was, richting de Alpen?
Ik vind het lastig. Het prijsverschil is voor ons niet onoverkomelijk. Door wat minder uit eten te gaan en misschien iets goedkopere overnachtingsplekken op te zoeken, komen we een heel eind. En toch knaagt er iets.
Want stel dat er straks écht een tekort aan brandstof is. Dan voelt zo’n luxe meivakantie ineens een beetje… overdreven.
Aan de andere kant wil ik ook niet roomser zijn dan de paus. Ik wil me niet volledig laten leiden door alle negativiteit. Ik wil ook gewoon genieten van wat er wél is.
En misschien zit daar precies het verschil. Want terwijl ik hierover nadenk, zitten de kinderen straks weer gewoon achterin de camper. Die denken daar (gelukkig) helemaal niet over na. Die willen weten of we marshmallows meenemen, of er een zwembad is en of ze hun favoriete spelletje weer mogen doen onderweg.
Soms vraag ik me af hoe de wereld er voor hen over twintig jaar uitziet. Waar ze dan heen reizen. Of ze ook zo onbezorgd in een camper stappen, of dat alles net een beetje anders voelt.
Maar misschien moet ik daar nu nog niet te veel over nadenken.
Want juist nu voelt het belangrijk om niet alleen bezig te zijn met wat er allemaal speelt in de wereld, maar ook te blijven zien hoe mooi die wereld eigenlijk is. En voor de korte tijd dat we hier rondlopen, mogen we daar best bij stilstaan.
En ja, misschien ook gewoon maximaal van genieten.
Gewoon nu. Met z’n allen. In die camper.
Zonder de realiteit uit het oog te verliezen.